Hoe sterk is de eenzame fietser die pizza komt brengen?

in het laatste jaar van mijn opleiding studeerde ik een half jaar in Moskou. Toen ik terugkwam, een ervaring rijker maar vooral ook armer, wilde ik gelijk een baantje. Gelukkig werkte mijn zusje bij New York Pizza en zochten ze net nieuwe scooterkoeriers. Ze zaten blijkbaar zo om scooterkoeriers verlegen dat ze een 21-jarige, afstuderende student die nog nooit op de scooter had gezeten een baan wilden aanbieden. Zo kwam het dat ik eind januari, ik was nog geen week weer in Nederland, mijn eerste werkdag had.

Ik was eigenlijk best trots op mezelf. Binnen no-time had ik een leuk baantje waarmee ik wat geld verdiende. Beter kon toch eigenlijk niet? 

Veel van mijn vrienden vonden van wel. Maaltijden bezorgen, dat is toch niets? Vaak heb ik het gevoel gekregen dat ik iets minderwaardigs aan het doen was dat helemaal niet bij mij paste. Dat, terwijl ik het juist heel leuk werk vond en veel plezier had met mijn collega’s. Bovendien maakte ik mensen blij met lekkere pizza, dat is toch niet verkeerd? 

Het was de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het feit dat sommige beroepen minder waard zijn dan andere beroepen. Er zijn veel mensen die je geen enkele blik waardig gunnen, die je uitschelden omdat iets niet klopt of simpelweg de deur in je gezicht smijten als de buit binnen is. Later, toen ik shiftleader werd, werd dat nog veel duidelijker. Als je rond het minimum verdient of iets meer, dan ben je eigenlijk niets waard voor veel mensen. Aan de telefoon werd mijn team gekleineerd en bespot, ik durfde ze het nooit te vertellen, 

Dat terwijl ik met zoveel leuke, lieve, slimme en grappige mensen heb gewerkt. Allemaal hadden ze dromen, of dat nou van de universiteit was of van het mbo. Allemaal hadden ze een verhaal. Veel mensen hadden alleen oog voor de pizza. Niet voor de bezorger die door weer of wind, vrieskou of bizar hete temperaturen, storm of regen, naar ze toe was gekomen om die pizza af te leveren. 

Nu trotseren ze niet alleen wind en kou, maar ook een levensgevaarlijk virus. Opeens wordt het ons duidelijk dat mensen met een minimuminkomen ontzettend belangrijk zijn in onze samenleving. We keken allemaal op ze neer, tot we ze opeens nodig hebben. Niet alleen de maaltijdbezorgers, maar ook de supermarktmedewerkers, de postbodes, de pakketbezorgers en de schoonmakers. Verdienen zij niet een keer een applaus?