Wereld Parkinsondag: “Een ode aan de liefste heit ter wereld”

Lieve heit,

Met een traan in mijn ogen schrijf ik dit verhaal, want vandaag is het Wereld Parkinsondag. Een dag waarop er wordt stilgestaan bij deze vreselijke ziekte. Parkinson is een hersenziekte, waarbij de hersenen de spierbewegingen steeds minder goed sturen. Dat komt doordat een belangrijk stofje (dopamine) minder goed wordt aangemaakt. In 2010 kreeg ook jij met deze slopende ziekte te maken, waardoor je leven drastisch veranderde. Ineens moest jij je leven aanpassen aan je energieniveau. Iets wat heel moeilijk is voor iemand die zo’n actief leven genoot als jij. Ik schrijf dit bericht, omdat ik bewondering heb voor hoe jij (en mem) met deze ziekte om gaan en hoe je -door dik en dun- voor mij en de rest van het gezin klaar staat. Waar ik vooral verdrietig om ben, is dat jij vanwege de Parkinson niet altijd kunt doen wat je graag wilt, omdat je energieniveau het niet toe laat. Naarmate de jaren vorderen, merk je dat je hier steeds meer rekening mee moet houden. Laten we hopen dat er ooit een blijvend medicijn komt voor deze rotziekte…

Velen kennen jou nog als die grappige, bevlogen voetbaltrainer, die tijdens de wedstrijden steevast een zakje pinda’s bij zich had. Of als die leuke gymleraar op de Friese Poort, die samen met Andre Velting altijd aan het grappen en grollen was. Een echt voetbaldier, die bij iedereen geliefd is. Het voetbal is iets wat je mij hebt meegegeven. Je stond (en staat) nog altijd trouw langs de lijn wanneer ik een wedstrijd heb, zelfs wanneer je vanwege de ziekte even iets minder bent. Nu bij Blauw Wit ’34 en daarvoor bij VV Buitenpost: je was en bent er altijd om mij aan te moedigen en te helpen.

Vanwege de ziekte kun je helaas niet meer rijden. Gelukkig zijn er lieve mensen om je heen, die ook voor jou klaar staan. Iets waar jij overigens wel een hekel aan hebt, afhankelijk zijn van mensen. Het liefst vraag jij niemand om hulp, maar vanwege de ziekte word je soms gedwongen om hulp te vragen. Daar leer je volgens mij steeds beter mee om gaan, maar het blijft natuurlijk een klote gevoel, dat snap ik.

Toch vind ik het hartverwarmend om te zien hoeveel mensen er bereid zijn om jou te helpen. Dat zegt veel over jou als persoon. Neem bijvoorbeeld Jan Hendrik Boersma, die altijd speciaal vanuit Zwaagwesteinde naar Leeuwarden kwam rijden, om jou op te halen voor de wedstrijden van Buitenpost. En wat te denken van de rest van de Buitenposters, die ons altijd geweldig hebben opgevangen in de gemeenschap. Zowel door de trouwe aanhang, als de bestuursleden van de club, hebben wij een prachtige tijd gehad in een hele moeilijke periode voor jou.

Een ziekte zoals deze doet je dan ook beseffen wat werkelijk belangrijk is in het leven: familie, vriendschap en gezondheid. Ik weet nog goed dat ik erg teleurgesteld was na een slechte wedstrijd, maar dat jij tegen me zei: “ga gewoon genieten en maak plezier”. En zo is het natuurlijk ook: geniet dat je überhaupt kunt voetballen en je passie kunt beoefenen, want ook dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Geniet van de kleine dingen in het leven en maak er het beste van!

Paps: voor mij ben je de beste heit die ik me kan wensen en ik ben trots op hoe sterk je bent.

Bedankt voor alles en ik hâld fan dy!