dinsdag 29 september, 2020 04:24
Logo rondomvandaag.nl/goereeoverflakkee
Mariska den Hartog

Vieze praatjes

  Column

Lag je vroeger ook zo in een deuk om Ome Willem en zijn broodje poep? Dat kinderprogramma is dan misschien wel bijna prehistorisch, als ik mijn jongste een fragment laat zien, vindt zelfs hij het nog dolkomisch. Als het maar over poep en pies gaat. Het is een fase, zegt men dan. 

Maar die fase duurt anders verdomd lang bij ons thuis. Er is niks zo grappig als naast mij komen staan, een knetterharde (of juist hele zachte, want die stinken extra) wind te laten en dan snel weg te rennen. Of samen gezellig onder een dekentje op de bank te kruipen en dan hetzelfde doen, maar zonder het wegrennen. Als ik vol afgrijzen vraag of hij dat was die zo stinkt, kun je de reactie wel raden. Compleet de slappe lach. Dat is allemaal tot daar aan toe. Maar waar ik dus echt niet tegen kan, zijn vieze praatjes tijdens het eten. Ik weet dat er zat mensen zijn die daar geen last van hebben. Die roepen dan ‘Ze kunnen naast m’n bord schijten, als ze maar niet spetteren’. Ja, gátver… Mijn probleem is denk ik dat ik wat te visueel ingesteld ben. Ik zie dat soort dingen dan voor me. Of het nu over hondendrollen gaat, neuspeuteraars of iemand die ergens van over zijn nek moet, gelieve dat te bewaren tot na mijn maaltijd. Het gekke is dat je er van het een op het andere moment mee geconfronteerd wordt. Tijdens een etentje laatst, bespraken we het organiseren van een bijeenkomst in de buitenlucht. Belangrijk detail: dat er wel toiletten moesten zijn. En ja hoor, voor je het weet gaat het over plastuiten voor vrouwen en je behoefte doen achter een auto waarvan de eigenaar doodleuk zachtjes wegrijdt. De hele tafel plat van het lachen. Het is een fase? Ik denk het niet.      

Mariska den Hartog

Meer berichten