zaterdag 26 september, 2020 12:45
Logo rondomvandaag.nl/goereeoverflakkee
Mariska den Hartog
Mariska den Hartog

Ode aan vriendschap

  Column

Onverwacht stond ze op de stoep. Ze stak haar hoofd om de tuinpoort en riep enthousiast: “Hee maat’, hoe is het?” Een warm gevoel nestelde zich in mijn hart.
Het was misschien wel twee jaar geleden dat we elkaar zagen. Toch pakken we altijd moeiteloos de draad weer op.

Vriendschappen komen en gaan in een leven. En de ene vriendschap is de andere niet. Dat probeer ik mijn onzekere tienerdochter regelmatig uit te leggen. Maar sommige vriendschappen blijven altijd bestaan. De vriendin die afgelopen week onverwacht kwam aanwaaien, ken ik al vanaf de brugklas. Toen ik dat jaar een tijd lang ziek thuis kwam te zitten, stuurde zij me een kaartje. Dat we toch zeker wel samen naar het gymnasium gingen he? Die simpele boodschap deed me goed. Het kaartje zit nog altijd veilig opgeborgen in een doos op zolder. In de jaren daarna maakten we samen van alles mee. Uitgaan, vakanties, vriendjes. Dierbare herinneringen die je bijblijven. We bewandelden zeker niet altijd hetzelfde pad. Verre van zelfs. Hadden heel verschillende baantjes, studies, woonplaatsen en sociale levens. Zij ging bij een studentenvereniging en deed mee aan een heftige ontgroening. Mij niet gezien. Andersom waren er vast dingen die ik deed waarbij zij haar bedenkingen had. Nu we volwassen en moeder zijn, blijken onze levens misschien toch niet zo verschillend. We worstelen met werk, relaties, kinderen, geld en gezondheid. En we vragen ons regelmatig af of dit nu is zoals we het ons als tieners voorstelden. Wat is er nodig om bij te sturen en blij te blijven met ons leven? Het is altijd een hele geruststelling als je merkt dat een ander met dezelfde issues bezig is. Na een veel te kort uurtje bijkletsen, stapte ze weer op de fiets. We spraken af het binnenkort eens over te doen, maar dan uitgebreider. Opgewekt begon ik aan het avondeten.

Mariska den Hartog

Meer berichten