'Na het overlijden van mijn dochter wist ik; er is niets anders dan kunst'
LEEUWARDEN - Vanaf 30 mei opent Ellen-Claire Boomsma voor het eerst de deuren van haar galerie en atelier aan de Nieuwesteeg 10 in het centrum van Leeuwarden. De 52-jarige kunstenares werkt al een tijdje in het historische pand, maar durft pas nu bezoekers te verwelkomen: "Ik wil mij niet langer verstoppen."
Ellen-Claire groeit op in een kunstzinnige familie. Haar ouders hebben elkaar ontmoet op de Kunstacademie en in haar jeugd geven ze beiden tekenles. Toch ziet ze voor zichzelf geen carrière in de kunsten: "Ik wilde al heel jong archeoloog worden," vertelt ze. "Ik zag mijzelf al helemaal in Egypte zitten om de schoonheid te ontdekken van culturen die al lang niet meer bestaan." Haar leraar verrassend, maakt de jonge Ellen-Claire haar Cito-toets erg goed en krijgt ze een atheneumadvies: "Ondanks dat advies raadde de leraar aan om naar de mavo te gaan. Ik was namelijk niet zo goed op school. Toch ging ik naar het atheneum, want ik wilde naar de universiteit." Het blijkt in eerste instantie toch te hoog gegrepen: "Het lukte niet. Ik was veel te speels en snapte het leerproces niet." Maar als Ellen-Claire eenmaal iets in haar hoofd heeft, dan geeft ze niet snel op: "Ik ging van mavo naar havo, naar atheneum, tot ik Geschiedenis kon studeren aan de universiteit in Groningen." Ze houdt het een half jaar vol: "Het was too much. De informatie bleef gewoon niet hangen." Ze stapt over naar de opleiding psychologie, maar ook dat past niet bij haar. "Ik kreeg toen van veel mensen het advies om naar de Kunstacademie te gaan. 'Dat ga ik echt niet doen', was mijn eerste gedachte. Ik schilderde en tekende al wel, maar de Kunstacademie, dacht ik, is voor alternatievelingen met blauw haar. Zo ben ik niet." Toch doet ze toelatingsexamen en komt ze op de docentenopleiding terecht.
Na haar afstuderen werkt ze een paar jaar in het midden van het land als docent, daarna vertrekken zij en haar man naar Schotland: "Om daar aan de slag te gaan als docent was niet gemakkelijk, dus liep ik op goed geluk een lijstenmaker binnen. Op de vraag of ik ervaring had, zei ik volmondig ja, al had ik het nog nooit gedaan, en tijdens de proefdag was ik handig genoeg om ermee weg te komen." Na twee jaar verhuizen ze weer naar Nederland, want Ellen-Claire is zwanger. Ze betrekken een antikraakwoning in Friesland, waar ze hun eerste dochter krijgen: "Twee dagen na de geboorte van onze dochter overleed ze." Opeens staat alles op z'n kop, herinnert ze zich: "Je denkt een bepaalde kant op te gaan en opeens gaat alles anders. Ik was wel moeder geworden, maar er was geen kindje meer."
Sinds haar afstuderen schildert Ellen-Claire portretten in opdracht: "Schilderen was altijd iets wat ik erbij deed. Het was een vanzelfsprekendheid. Toen mijn dochter overleed, lukte het mij opeens niet meer. Dat was voor het eerst dat ik me realiseerde dat dit toch dieper zit dan ik ooit wilde toegeven. Pas toen ik het niet meer kon, merkte ik dat ik er niet zonder kan. Er is voor mij niets anders."
'Ik heb nooit spijt gehad'
Een jaar lang krijgt Ellen-Claire niets op papier. Ze vindt rust in het groen: "We hadden geen tuin, alleen een dorre vlakte. Binnen een jaar werd dat de mooiste tuin ooit," vertelt ze trots. Na dat jaar lukt het weer om te schilderen. Ze maakt haar eigen werk en portretten in opdracht, en ze gaat onderzoeken of ze daar haar baan van kan maken. "Je kan beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan dan van iets wat je niet hebt gedaan. Zo sta ik erin. Ik heb opleidingen gevolgd, meegedaan aan exposities en op beurzen gestaan zonder zeker te weten dat ik die investeringen kon terugverdienen." Soms lukte dat ook niet, vertelt ze eerlijk: "Maar ik heb nooit spijt gehad, want van alles wat ik deed leerde ik weer." Het is niet zo dat Ellen-Claire nooit twijfelt: "Er is een stemmetje in mijn hoofd dat zich afvraagt of ik wel goed genoeg ben. Maar steeds vaker denk ik ook: kijk naar wat je kan, wat je hebt geleerd. Ik kan het wel!" Sinds het verlies van hun dochtertje is ze anders gaan denken: "Ik heb natuurlijk al wat meegemaakt. Dan ga je ook nadenken over wat nou echt belangrijk is. Voor mij is dat mensen blij maken. Dat is wat ik doe met mijn kunst. Daarom ga ik door."
Mensen blij maken, dat lukt haar vaak, vooral bij de portretten die ze in opdracht maakt: "Voor mijzelf is dat wel dodelijk, want ik vind het spannend of ze het resultaat wel mooi vinden." Toch verschijnt er bijna altijd een glimlach op het gezicht van haar opdrachtgevers, soms zelfs ook een traan. Als geen ander lijkt Ellen-Claire iemands karakter te kunnen vangen in het schilderij: "Ik kijk goed en probeer wat ik zie in het portret te stoppen. Soms begint het oppervlakkig en komt halverwege het proces toch opeens iets naar voren. Het grootste compliment is als iemand zegt: dat is écht die persoon."
Haar eigen werk is realistisch, kleurrijk en opvallend. Ze gebruikt vaak dikke lijnen en combineert klassieke technieken met experimentele of onrealistische perspectieven in de achtergrond. Vaak is een vrouw de hoofdpersoon in haar werk: "Vrouwen inspireren mij omdat ze voor mijn gevoel zo dicht bij de natuur staan. We zijn zo krachtig in onze wijsheid." In de toekomst hoopt ze nog wat meer te kunnen experimenteren, wat gedurfder te zijn in haar onderwerpkeuzes: "Ik wil wat meer het randje opzoeken. Dat begint al wel een beetje, maar ik vind het ook nog eng. Toch denk ik dat ik uiteindelijk daar wat meer heen beweeg, naar werken die rauwer zijn, waar echt drama in zit." De Britse kunstenares Tracey Emin inspireert haar: "Als ik haar werk zie, dan denk ik: dit wil ik ook maken."
Af en toe lijkt het alsof er in Ellen-Claire een zekere dubbelheid zit. Als kunstenares is ze uitgesproken, gedurfd en vol ambitie en leerdrift, als mens twijfelt ze wel eens aan zichzelf. Dat is ook de reden waarom haar atelier aan de Nieuwesteeg 10 tot nu toe nog gesloten bleef voor publiek: "Tot nu toe deed ik vaak de deur dicht en de lichten uit, maar ik wil mij niet langer verstoppen. Ik heb het gevoel dat ik iets te vertellen heb, en dat verhaal kan ik niet kwijt als ik het aan niemand laat zien." Vanaf 30 mei is haar galerie daarom open, je bent welkom!